Leif Wikøren Nilsen

Eit tårn med fire klokker...

Dagens preiketekst he fleire namn. Misjonsbodet; e overskriften i Bibelen. Dåpsbodet e eit anna. I dag bli det brukt på treenighetssundag – for det e og ei beskriving av den treenige Gud.

Matt 28, 16-20

Jeg gang jeg var på langtur med bilen, kjørte jeg gjennom en by. Det var en vanlig by; men jeg la litt ekstra merke til et tårn som stod omtrent midt i byen. I toppen av tårnet var det fire klokker, slik at uansett i hvilken retning man kom, så kunne man se den. Jeg husker jeg stoppet litt opp og tenkte: var det fire forskjellige klokker med hvert sitt urverk og hver sine armer; eller var det bare én klokke som styrte alle armene på hver sin side av bygningen. Det forble et mysterie. Men det som satte seg slik at jeg fortsatt husker fortellinga; var at dette va eit godt bilde på vår treenige Gud; Fader, Sønn og Hellig Ånd. Man kan møte éin av personene; og man kan få inntrykk av at de er adskilt fra de andre; sjølv om det e den samme Gud; slik som det samme urverket kunne stått bak fleire urskive i klokketårnet.

Hvem er så Gud? Og hans tre personer?

Gud er én. Det finnes ingen Gud uten om ham. Han er evig. Han er begynnelsen og enden. Han er fra evighet og til evighet den samme. Samtidig framstår han på tre måter. Det e eit mysterium som he blitt forsøkt forklart på mange måtar:

Tertullian, ein av kyrkjefedrane, forklarte at treenigheten e ein metafor. Gud Fader e de djupe røttane. Sonen e stammen og greinene som bryte opp og fram i verden. Anden e de grøne blader og blomstane som spreier skjønnhet og duft ut i verda.

Eller ei meir moderne beskriving: Gud e ein; som du kan finne både is, vatn og damp; så e det fortsatt vatn.

Dei forkjellige personane i treenigheita, beskrive ulik sider a Gud.

Gud Fader er den siden av Gud vi tenker på den allmektige; skaperen av himmel og jord. Ikke bare fra gammelt av, men også i det nye livet som brytar fram utan stand; gjennom nye generasjoner; gjennom årets sykluser; som våren avløyser vintaren; for grønne trær, for gresset som gror og sola som varme. Gud Fader e den allmektige; som satte stjernene og planetane på plass i sine banar. Gud Fader e den veldige som bøyer seg ner te okke små menneskje; og sendte Sonen og Den Heilage Ande for at me sko ha samfunn me ham. I dagens preiketekst kjenne me igjen Faderen som har gjett Sonen ”all makt i himmel og på jord”.

Guds Son er den siden av Gud som openbarte seg i tida. Han e Guds ord som taler inn i verda; både fra skapelsen av da Ordet formet jorden, og alt det som lever; men ikkje minst han som kom til oss som eit lite barn; og talte med oss som ein bror; han som åpenbarte Gud for oss ved å sjøl væra som ein av oss. Han som gav sitt liv for at me sko få leva. Han som ska koma igjen for å dømme levande og døde.

Og så har me den tredje personen i treenigheta; det e Guds Heilage Ande. Det e den sida a Gud som styrkjer og holde oss oppe. Han blåste livspusten inn i menneske på den første dag; han svevde over vannet; han fylte profetane i gamal tid, han kom ner over Jesus da han blei døypt; han kom over apostlane pinsedag, han føre oss te tru; han verke samvittigheten i oss. Og han er med oss, alle dager inntill verdens ende.

Veit me då kem Gud e? Han som både e ein og tri? Han som me døyper inamnet åt Faderen, Sonen og Den Heilage Ande? Eg veit ikkje om me forstår dette. Og det e ikkje sikkart at det e eit mål å forstå treenigheta fullt ut. Men å ha eit forhold til korleis Gud e og møte oss, det kan me ha. Så la oss i takk og tro te han som forstår oss fullt ut be:

Bjerkreim sjakklubb

Hvem? Jeg?

En kort presentasjon av meg selv..

Lenker

En samling lenker jeg stadig er innom..