Leif Wikøren Nilsen

Eg vil ha ilden...

Innledning

I teksta i dag er det døyparen Johannes som talar. Og me får høyre om Heilag Ande og eld. Han talar om å bli døypt med Heilag Ande og eld. Sjølv døypte han med vatn. Til omvending.

Eg er viss på at å koma til Johannes der ute i øydemarka, og å høyra han tala, og så koma te seg sjølv så ein vendte om og blei døypt av han, det må ha gjort sterkt inntrykk. Veldig sterkt inntrykk. Det Johannes stod for var kraftige saker. Men samanlikna med han som kom etter ham, var det ingen ting. Det var som motsetnadane mellom vatn og eld. Samstundes var det ein samanheng mellom dåpen han utførte - og dåpen som han lova gjennom Jesus Kristus.

Kraft

Eg veit ikkje kva du synast er kraftigast av eld og av vatn.

Vatn kan brusa framover, slå mot strendene, slipe svaberg glatte som is, eller grava ut små og store jettegryter. Eg elskar å vere nær desse kreftene; fx trygt inne på svaberget når bølgene rullar mot meg med frådande toppar, og så plutseleg slår dei mot steinane vatnet slås som ein kvit eksplosjon utan at eg får ein einaste dråpe på meg. Ja, klart vatn er kraftige sakar.

Eld på sin side er også kraftfull. Og facinerande. Eg elskar å sitte atmed elden og kjenne varmen stråle mot meg. Tø opp mine kalde fingre. Og mens eg sit der stirrar eg hypnotisk inn i flammene. Eg er betatt. Trollbunden. Mesmerised. Mens eg ser korleis flammene et opp veden. Eller grillkullet. For den saks skuld. Eldluer i gult og rødt. Så lekne. Men samtidig er så kraftig at me må passe på. At den ikkje kjem ut av kontroll. Difor stenger me den den inne i ovnen, eller held den på plass i ildstedet, eller me kontrollerar den vha små og stor stearinlyset som kan brenne forsiktig. Ja, for eld er kraftige sakar det også. Fortærande om me ikkje passar på.

Den heilage ande er forklart med mange bileter. Vatn og eld er blant dei mest brukte. For Anden er sterkare enn den største tsunami. Kraftigare enn ein løpsk brann. Og samstundes mild som ein sildrande bekk, eller flammen på eit stearinlys.

Og på ulikt vis fører Anden oss frem

Bare tenk; ilden lyser. Den viser veg. Meir før enn nå kanskje - me har jo elektrisitet. Men det er fortsatt samme greia. Og eg tenker på ordet i salmenes bok: »Ditt ord er ei lykt for min fot og eit lys for min stig.» Sal 119, 105. Og vannet. Den former. Den tar bort de harde kanter. På samme måte har Gud formet oss til å være hans barn hans tjenere og disipler og venner. fx Jes 49, 5.

Og slik virker Den heilage ande, enno i dag. Han viser(!) oss kven me er; og ikkje minst kven Han er. Han viser oss vegen vidare. Og kallar oss til omvendelse. Korleis skal me forstå dette med ild og vatn i våre liv da?

Vel, mellom anna som ein beskriving av det store kosmiske dramaet - det som me på kristeleg kallar «omvending»

Å leve etter syndefallet er beskriven som å leve med ryggen vendt mot Gud, leva vendt vekk fra Guds vilje. Og omvending betyr bokstavlig talt «å vende om» til Gud. Gud former. Han opplyser. Han rettleier.

Eg var ungdom, 18-19 år eller så. Og eg kom tenkte eg om mitt eige hjerte som eit rom; ein stad, som var mitt, og som eg fyllte med alt muleg. Skulearbeid. Venner. Familie. Hobbier. Interesser. Bibel. Bøn. Skattar eg fått del i av å være på møter og gudstenester. Ting eg var stolt over og gjemte i mitt hjerte. Men i hjertet mitt måtte eg innrømme at det også var ein god del som eg ikkje var lika stolt over, ja faktisk ting som eg også skjemtes av og ville gjøyma - for ikkje ein kvar tanke eg hadde var rett eller god - og eg visste at ikkje alt var godt. Så ei nott drømte eg at Jesus ville komme på besøk - inn i dette rommet. Eg ville at han skulle få koma inn, men samstundes ville eg ikkje at han skulle sjå dette hjarterommet med ALT som det var. Likavel gav eg til slutt opp, og lot han komma inn. Og jovisst; han såg. Alt. Også det som eg visste ikkje var heilt bra. «Kva no?» tenkte eg. Men til mi glede, dømte han meg ikkje, avviste han meg ikkje. Men han hjalp meg. Rydda så å sei. Og saman brant me opp det som var vondt. Vaska ut det som var dumt. Og eg kjende at det var godt. Kå hadde eg egentlig grua meg for?

På den tida betydde denne drømmen ganske mye ift min egen forståing om min egen omvending. I lys av meir bibelkunnskap har eg etter kvart beskrive drømmen som at Gud ved den heilage ande, har forma meg. Og det er han ikkje heilt ferdig med enno heller. Han har fortsatt gjest i hjarterommet mitt. Og opplyser meg ved ulike sider av mitt eget liv; og ved hans kraft har eg styrke og mot til å enno brenne opp det som er galt og forme livet til slik det skal vere. Og ei gong skal eg og alle som høyrer Herren til være framme ved målet.

Oppsummering

Johannesdåp og dåpen i Jesus navn, er beskriven som 2 forskjellige ting. Me døyper i Jesu navn. Sterk som brusande vatn. Kraftig som logande eld. Til eit liv i omvending og etterfølging. Det heile er Guds verk. For at ingen skal rose seg. Kraften fra dåpen er der. Det kan være blikkstille på sjøen ein dag, og skummende og frådande den neste. Ilden kan være så liten som en liten gnist; men bere fortsatt med seg kraft til å bli til det største bål. Måtte Anden viser oss alle veg, gjennom livet, gjennom krossen og oppstandinga, så me både daglig vender om - og samstundes kan ha blikket festa på han som er vår opphavsmann og fullendar.

Ein fransk diktar fekk eit spørsmål; dersom huset ditt brant og alt du eig holder på å gå tapt, om du kan ta med deg berre ein ting ut av huset; kva han ville ta med deg da? Svaret hans gjer grunn til ettertanke: «Eg ville tatt med meg elden,» sa han. «Eg ville tatt elden.»

Bjerkreim sjakklubb

Hvem? Jeg?

En kort presentasjon av meg selv..

Lenker

En samling lenker jeg stadig er innom..