Leif Wikøren Nilsen

Minnedag

Sæle dei som sørgjer, dei skal bli trøysta.

Det står skrive hjå … i det .. kapitlet, vers …-…:

1 Då Jesus såg folkemengda, gjekk han opp i fjellet. Han sette seg, og læresveinane samla seg om han. 2 Då tok han til orde og lærte dei:      

    3 «Sæle dei som er fattige i ånda, himmelriket er deira.
    4 Sæle dei som sørgjer, dei skal bli trøysta.
    5 Sæle dei audmjuke, dei skal arva jorda.
    6 Sæle dei som hungrar og tørstar etter rettferda, dei skal bli metta.
    7 Sæle dei miskunnsame, dei skal få miskunn.
    8 Sæle dei reine i hjartet, dei skal sjå Gud.
    9 Sæle dei som skaper fred, dei skal kallast Guds born.
    10 Sæle dei som blir forfølgde for rettferd skuld, himmelriket er deira.

11 Ja, sæle er de når folk for mi skuld spottar og forfølgjer dykk, lyg og talar vondt om dykk på alle vis. 12 Gled dykk og jubla, for stor er løna dykkar i himmelen. Slik forfølgde dei òg profetane før dykk.

Slik lyder Herrens ord.

 

Innledning / apéritif

Ei gong var det ein mann som reiste til eit framandt land. Han kom over eit mikroskop som gav ham anledning til å studera detaljane på eit kronblad på ein blomst. Han blei så fascinert av detaljane og skjønnheten, at han kjøpte mikroskopet og tok det med seg heim. Han fekk stor glede øve det og koste seg mens han studerte stadig nye blomsta. Og sånn gjekk det - heilt te den dagen då han undersøkte noge mat han hadde planlagt å spise. Til hans overraskelse og forferdelse og avsky fant han små levande skapninga(!) som krøyp på maten! Mannen satte seg tebake. Grønn i ansiktet. Og han som hadde vore så glad i nettopp denna typen mat. Kå sko han gjer? Og så bestemte han seg: for å ødelegga mikroskopet! Sånn at han aldri fekk sjå dei små krypa igjen!

Du tenke kanskje: «Kå dum går det an å bli?!» Men veit du kå? Me fristes ofte te å gjør det samma med Guds ord. La oss sjå på eit av versa me har framfor oss:

1 «Sæle dei som sørgjer, dei skal bli trøysta.» - kå fine ord..

Dei synest nesten som ... ein pille(!) mot sorg..

Me leve jo i ein verden og ei tid der det finst ein pille for det mesta... Mot hodepine. Mot feber. Mot smerter. For å sova. For vitamina. For hjerta. .. Og desse orda om at dei som sørgjer er sæle, og skal bli trøysta, dei framtrer nesten som en pille, en lykkeønsking, for den som sørgjer. «Det skal gå så bra så...». Og det er tilforlatelig å tenka nettopp sånn.

Eg kom øve eit nettsted, der ein bruker skreiv: «Kan noen kan anbefale ein pille mot sorg som har få eller ingen bivirkninger? Og som ikkje er avhengighetsskapande?» Og samme brukeren argumentere: «Sorg kan være en stor påkjenning. Man kan faktisk dø av sorg. En pille som lindrer smertene må da være laget?»

Svarene på nettstedet lot ikke vente på seg: «Ibux og paracet skal visst lindre smerte.» «Vet om flere som har fått Valium og Sobril». Men ikkje alle brukerne anbefalte piller. «Piller bare utsetter sorgen,» skreiv ein. Og en annen: «Sorg skal ikkje pilles bort. Den skal gjennomleves. I alle sine faser. På den måten blir du et helt menneske igjen når du aksepterer det du sørger over.» Og ein tredje: «Finnes ingen pille som kan hjelpe deg - for du blir uansett trist når pillen slutter å virke.»

Nei. Det finst ikkje finst ein pille mot sorg.. Nei. Og orda i Bibelen er heller ikkje ein pille for å få bort sorga. Orda: 

2 «..dei som sørgjer..» - holder oss fast i ein sunn sorg..

Det er ein prosess. Ikkje avslutta. Ikkje noe «utenom». Dei handler om å kjenne på tap, sorg, smerte, brutte relasjonar, savn og sakn. Sorg er hardt arbeid. Ja. Men den som faktisk er i sorga - og som sørger - løftes fram. Ok. Man kan ta på seg ei maske i det ytre; i det daglege; man kan gå på butikken og late som «ingenting»; møte blikk og kjenninger og bare prate om løst og fast. Man kan kan gjøre sine gjøremål og arbeid og alt mulig. Men når kvelden kommer eller når tankane og hjartet ellers får komme fram, då er sorg og sakn der like fullt.

Bjørn Eidsvåg talar om at «du må gå skrittå sjølv» og «grina tårane dine sjølv.»

Du ser; sorga holde oss ofte fast. I verkeligheta. Ingen ting kan bringe våre kjære tilbake igjen. Men likevel finst det trøyst.

3 «..dei som sørgjer, ..skal bli trøysta..»

Stod det. Å ha levd merkes i det ein misser den eller dei ein er glad i. Det er kjærlighetens pris. Men ingen lever for seg sjølv. Me har familie. Venner. Kjente. Me er født inn i ein sammenheng. Som gjør at me kan dele gleder og sorger. Ein klem. Eit godt ord. Eit håndtrykk. Eit vennlig blikk. Det skal ofte ikkje meir te. Og me kjenne oss sett. Og ønsket. Og villet. Me lever ikkje aleine. 

Og Bjørn Eidsvåg skriv i sangen sin: Eg vil gå med deg. Grina med deg. Og leva med deg.

Og det store evangeliet, det Jesus gir oss gjennom sine ord, er at me også er sett og ønsket og elsket - av Gud. Ingen andre kan gå sammen med oss som Ham. Ingen andre kan grina med oss som Ham. Ingen annen kal leva med oss som Ham. Og ingen andre kan gjøra død til liv for oss som Ham. I Jesus har me også eit håp... i himmelen.

Avslutning / punch line

Av og til kommer me over fine ord i Bibelen. Så som dette verset me har sett på i dag. Men ordet kan ha fleire lag. Det er ikkje eit ord om å ta lett på sorga, men å ta den på alvor. Likevel får den som sørgjer eit håp. Gjennom det felleskapet som me her utgjør. Og gjennom det levande håpet me eig i Jesus Kristus.

 

Ære være...

Bjerkreim sjakklubb

Hvem? Jeg?

En kort presentasjon av meg selv..

Lenker

En samling lenker jeg stadig er innom..